ARRAZAREN URRATSA

Fri, 18 Apr 2008 10:11:00 +0000

Jakin ezazue estoldek ura zurgatzen dutela

Orain dela urte eta erdi eskas nire begiek ez zidaten egun eskatzen didatena eskatzen. Inguratzen nauena beste begi batzuekin ikusiko banu bezala da, nire ikusmena are eta gehiago landu izan balitz bezala, lehen ikusten ez nuena ikusiz orain.

Hala ere, maiz begiratzen dut ingurura begi zaharrekin. Tonteria bat irudituko zaizue, baina, urte eta erdi daramadan etxeko lau metro karratuko terrazan kafesnea hartzen ari nintzela, lehen aldiz, estolda txiki bat genuela konturatu nintzen; aurreko gauean euria egin ondoren, oraindik ur arrastoak geratzen ziren, eta horiek, aldapan behera zihoazen estoldara.

“Imajina polita”, pentsatu nuen.

Kurtsatzen ditudan ikasketak alde batera utziz, nahiz eta badakidan horiek ere gai honetan eragin handia dutela, aipatu dudana baieztatzeko zenbait faktore izan beharko nuke kontuan: batetik, lurralde berri baten aurrean egotea, eta hori, azkenean, egunerokotasunaren zati bihurtzea; bestetik, erabat ezaguna zen lurralde bat utzi eta itzultzean, hura izatea berria.

Munduak imajina ugari eskaintzen digu; zuzenean, zapaltzen dugun tokia zehatz mehatz behatuz, edota zeharka, imajinak sortzen dituzten komunikabideak aztertuz. Baina hemen hasten da arazoa. Urtetan zapaltzen dugun tokia, hain da ezaguna ezen azkenean ez garen berria den ezer ikusteko gai. Gure gorputzak- físikoki, zein mentalki- zelula baten moduan jokatzen du, handiagoa den eta zelula ugariz osatuta dagoen gorputz erraldoi baten zati ñimiño bat bezala. Honela, beti gertu egon diren eraikuntzetan edota jendean ez dugu desberdina den ezer somatzen. Soilik, zerbaitek aldakuntza erradikal bat sofrituz gero, begiratuko dute begiek norabide horretan. Beste aukera bat, guk, zelula gisa, gorputz erraldoi horretatik banandu, eta berriz ere bere zati ñimiño bat izatean, inguruko zelula guztiak jasandako aldaketetan erreparatzea da. Bartzelonatik itzuli, eta gerriraino iristen zitzaizkizun gazteak, orain zu baino altuagoak direla konturatzea edo, amonak bideo erreproduktorea erabiltzen ikasi duela jakitea, izango lirateke aldaketa horien adierazgarri, besteak beste.

Egoera antzeko batean aurkitzen gara hasieran ezezaguna den, eta denborak aurrera egin ahala, ezaguna bilakatzen den toki batera jotzen dugunean. Lehen kontaktuan, denak eta denek esnatzen dituzte gure begiak; ordu eta erdi behar dugu bost minututan zeharkatuko genukeen kale bat zeharkatzeko. Aldiz, kale hura gure egunerokotasunean murgiltzen bada, dagoeneko ez du zirrararik pizten eta, orain bai, bost minutu nahiko izango ditugu bidea zeharkatzeko. Hau da niri estoldarekin gertatu zaidana; orain dela urte eta erdi, iritsi berria nintzenean, ez nuen estoldan erreparatu eta, horregatik, bertan egon izan ez balitz bezala izan da. Ni erabat “inoxentea” izan nintzen, ziur bainengoen nire lau metro karratuko terrazan ura bere gisara desagertzen zela.

Lulu[___]

Un poco de propaganda...

Mon, 14 Apr 2008 19:00:00 +0000

Pronto tendremos en nuestras manos el esperado videoclip del grupo Peachyjoke.

Llegan al público del rock con su primer disco The grey reveille dónde fusionan diferentes estilos. Son jóvenes que han aprendido de grupos como The White Stripes, Faith no more o Lep Zeppelin, entre otros muchos.

Llevan años componiendo y tocando su propia música. Y ahora, por fin, les ha llegado la gran oportunidad de grabar un disco. Una música fresca, dónde la guitarra, el bajo, la bateria y el piano componen un buen cuarteto que hará que sus seguidores no puedan parar de bailar en sus conciertos.

Comenzarán su gira en el mes de Mayo.

Para más información visitar

www.myspace.com/peachyjoke

www.fotolog.com/peachy_joke

http://www.peachyjoke.com/.

Lulu [___]

Mon, 14 Apr 2008 10:16:00 +0000

Orriz osatua. Zer da?

Goizean pantailaren aurrean.
Arratsaldean pantailaren aurrean.
Gauean pantailaren aurrean.

Hamar hatz, eta hamarrak atseden eske. Nire bi begiak burua beste alde batera mugitzeko erreguka ari zaizkit, orduak eta orduak baitira “laukizuzen teknologiko”aren aurrean daramatzadanak. Bitartean, nire hatzak gora eta behera montaña rusa baten modura. Nekatuta nago, baina hemen egon nahi dut, zerbaitek bultzatzen nau errealitatea omen den mundutik ihes egitera. Begiak kliskatzearekin batera orri txuri irrealean ñir-ñir eginez idazten jarraitzeko esaten dit kurtsoreak. Momentu batez, hatzek euren gaurko zeregina amaitu dutela sinestu nahi dute, aldiz “t” tekla sakatu eta lanera itzultzen dira.

Bat-batean hatzak mahai gainean geratzen zaizkit, euren azpian zegoen teklez jositako aparatua desagertu egin da, idaztera bultzatzen ninduen kurtsoreak bere tokia utzi eta ihes egin du, nire aurrean zegoen pantaila dagoeneko ez dago bertan, eta haren atzean zegoen pareta zuria ikusten dut orain.

Hutsune handi bat somatzen dut nire aurrean. Ihes egin nahi ez nuen mundutik hutsa besterik ez da geratzen. Nire gorputzaren zati den zerbaitek alde egin du.
Galduta sentitzen naiz, zer egin ez dakidala.

Ezkerrerantz mugitzen ditut begiak, zerbaitek nire arreta piztu du. Zer da urrutiko apal hartan dagoen paperezko tresna hura? Zertarako balioko ote du? Pixkanaka gerturatzen naiz, mantso eta zalantzaz josita. Hanka luzatzen dut, eta oinpunta lurrean jarri. Pauso txikiak emanez noa aurrerantz.

Paper finez osaturiko gailua etorri zait gogora. “Orria” hitza ere nire burutik igarotzen da.

Eskutan daukat. Lehen eta azken orriak gainontzekoak baino lodiagoak dira. Ireki egin dut, eta kurtsoreak atzean uzten dituen letrak bezalakoak dauzka, errenkadan ezarrita, bata bestearen alboan hitzak osatuz. Hala ere, ez dira teklak sakatzean sortzen diren hitzen parekoak, bakarrak ere ez du aurrekoaren antzik forman: “historia” hitzaren “i”en puntuak ez dira “egipziar” hitzarenaren berdinak.

Beste imajina bat etorri zait gogora. Oraingoan orri horietan idazteko erabiltzen diren gailuak ikusi ditut. Bakoitzak kurtsoreak atzean uzten dituen letrak bezalakoak idazteko kolore desberdinak dauzka.

Horietako bat hartzea erabaki dut, tapa beltza kendu diot eta punta orriaren gainean dut.

Lulu [___]